Bloemendaler Vuilnisbakkenros
Er zijn fietsers wier ogen strak gericht zijn op het eerstvolgende stukje asfalt en hun blik periodiek laten afdwalen naar het stuurtellertje. Zij zien weinig van hun omgeving, bezig als ze zijn met het leveren van de zoveelste zware trainingsinspanning. Tunnelvisie van de duursporter zullen we maar zeggen. Je hebt ook de klampers of bijters, waarvan de ogen bij voortduring gericht zijn op de achtervork of het achterwerk van hun voorganger. Zij ontlenen hun sportieve zekerheid aan het binnen bereik houden van zo’n achterste. Ook deze categorie fietsers ziet weinig van de omgeving, want een moment van onoplettendheid kan noodzaken tot verbeten remmen of een tussenprint. De cyclisch repeterende beweging van de benen heeft op weer andere wielrijders een inspirerende uitwerking op de spraakklieren. Veel babbels onderweg laat ook een veer op het vlak van ogen op de omgeving.
Ik heb daarentegen het probleem dat mijn ogen vaker naast de weg dwalen dan soms goed voor me is. Leuk voor het opnemen van landschappelijk schoon, de bezigheden van agrariërs, oog voor wild en vee, altijd even kijken naar een trekker of een motorfiets, een te koop staand vrijstaand huis en noem maar op. In mijn fietscarrière heb ik dan ook al meerdere malen iets recht voor me geraakt. In volgorde een schrikdraad, een keelsnoerende waslijn, een tegengestelde richting rijdende brommer, een stel fietstassen en verder een motorkap, een achterklep en een flank van een auto. Ik hoef er niet eens lang over na te denken om me te herinneren waar ik toen wel mijn blik op gericht had.
Sinds een vijftal jaren sleutel ik voor de lol aan fietsen en daarom is mijn blik inmiddels getraind op het zoeken naar projectjes. Geheel onwillekeurig spot ik onderweg verweesde wrakken. Toen voormalige buurjongen Karel aangaf wel interesse te hebben om wat vaker met zoon Hans over het parcours bij Duindamse Slag te willen raggen en daarvoor een MTB nodig had, wist ik gelijk dat ik ergens achter een vuilcontainer in Bloemendaal iets had zien staan. Samen met Karel en een steeksleutel voor eventuele asmoeren naar Bloemendaal gefietst.
Het bleek bij nadere inspectie om een degelijk Dieren’s kwaliteitsproduct te handelen. Vermoedelijk één van de eerste probeersels van Gazelle om de ontluikende MTB markt in de jaren ’70 van de vorige eeuw te commercialiseren. Helaas bleek het geheel niet in rollende staat vanwege een kundig in de achterwielspaken gevouwen derailleur en door duizendpoten, oorwurmen en steenmotten gekoloniseerde banden. Het frame was op het oog recht. Elk met één of meerdere delen van de fiets achterop zijn we terug gegaan naar Hillegom. Thuis gekomen tussen de voorraad gezocht naar een derailleur een achterwiel en nog wat losse onderdelen en banden en een uur later kon Karel fietsen.
Met de ATB tijdrit voor de deur en de recente verkoop van mijn Alpenfiets heb ik Karel gevraagd of ik de fiets een weekje mocht lenen. De woensdag voorafgaande aan de tijdrit de eerste test op het parcours. Zadel in de hoogste stand, ketting, shifters en derailleurs gesmeerd, overbodige onderdelen als standaard, bel en reflectors verwijderd. Het viel niet mee om ongeveerd te rijden! Drie keer voorover van de fiets afgegaan in de nieuwe afdaling en één keer ruggelings over zo’n nieuw kruisinghekje. Er moest een ander stuur op om wat meer lengte in de fiets te krijgen en na een tweede test zaterdag met de familie De Bruin nog even bij fietsvriend Gerard in Haarlem een steviger zadelpen gehaald.
Hoon en spot zondagochtend bij de start van de ATB tijdrit. De glimmende half en heel geveerde lichtgewicht fietsen van de clubgenoten bereikten echter gesommeerd in leefjaren samen nog niet de ervaringsjaren van mijn leenfiets. En ervaring telt! Mijn fiets was zo gretig dat ik met moeite het stuur in de hand kon houden. Springend van obstakel naar obstakel en van mij verwachtende dat ik pedaaldruk bleef leveren zorgden in de eerste omloop nog voor een drietal foutjes. De tweede omloop werd mij toegestaan iets rustiger aan te drijven en dat resulteerde in slechts 1 foutje en daarmee en snellere tijd. Dank aan het Bloemendaler Vuilnisbakkenros voor het scoren van punten in de clubcompetitie. Vorig jaar zat een zwaar draaiend trapaslager van de Trek een snelle tijd in de weg en dit jaar het ontbreken van vering. Volgend jaar met vering en grote wielen hopelijk een toptijd.
